U podstaw ekonomi stoi pojęcięm rzadkości dóbr, który jest spowodowanym rzadkością występowania dóbr na ziemi. Ekonomia więc zajmuje się relacją pomiędzy Kupujący/Sprzedający, oraz prowadzi analizę rynku.

- miary klasyczne – inaczej zwane średnimi – oblicza się je według wszystkich cech badanej zbiorowości. Wyróżniamy takie średnie klasyczne:

arytmetyczna
potęgowa
geometryczna

- miary pozycyjne – są to takie cechy statystyczne, które występują w konkretnym zbiorze cech. Brane są pod uwagę cechy, które wyróżniają się pozycją w szeregu statystycznym. Wyróżniamy takie miary pozycyjne:

dominanta
mediana
wartości skrajne

Patrząc na miary klasyczne, nie mamy wątpliwości jak je obliczamy, jednak w miarach pozycyjnych jest to już inna bajka (wzory będą podane w następnym artykule). Opisy:

Dominanta – jest to wartość typowa lub inaczej zwana wartością najczęstszą. Innymi słowy dominanta, jest to taka wartość, która w zbiorowości najczęściej występuje. Do obliczenia dominanty jest sporo wzorów i metod.

Mediana – jest to środkowa wartość uszeregowanego zbioru cech.

Wartości skrajne – jest to pierwsza i ostatnia cecha w uszeregowanym zbiorze cech (najniższa i najwyższa cecha np. wzrost 153 cm, 166cm, 170cm, 180 cm – pogrubione to wartości skrajne)

W Ekonometri mamy różne klasyfikacje modeli ekonometrycznych i dzielimy je na takie kryteria:
- Pierwszy kryterium to liczba równań w modelu i dzielimy je na:

• jednorównaniowe
• wielorównaniowe

- Drugim kryterium jest zależność analityczna funkcji modelu i dzielimy ją na:

• modele liniowe
• modele nieliniowe

- Trzecim kryterium jest rola czynnika czasu w modelu. Podział polega na:

• modele statyczne
• modele dynamiczne

- Czwarte kryterium to ogólno-poznawcze cechy badanego modelu. Dzielimy te kryterium na:

• modele przyczynowo opisowe
• modele symptomatyczne

W starożytnym Rzymie spisy były czymś naturalnym i przeprowadzanym systematycznie. Dzięki nim można było rozpoznać ilość mieszkańców, ale można było także rozpoznać trendy i lepiej planować swoje poczynania. Do XIX wieku nazwa statystyka było rozumiane jak zbiór informacji o państwie przedstawionym w formie tabelarycznym. Bardzo dynamicznie rozwijające się gospodarki, a co za tym anarchiczność zbieranych informacji, wymusiło rozwój statystyki.

Przytłaczającą większością statystyka zajmuje się obserwowaniem świata, albo poprzez eksperymenty szuka potwierdzenia swoich teori. Przeważnie schemat badań przebiega w następujący sposób:

1) Zebranie informacji na badane zjawisko
2) Analiza zebranych danych
3) Interpretacja wyników

Do przeprowadzenia badań lub eksperymentów potrzebne są narzędzia/metody, natomiast właśnie do stworzenia ich zlecono statystyce.

Nazwa “Ekonometria” pierwszy raz została wykorzystana przez Pawła Ciompę, który ją umieścił w swojej pracy pod tytułem “Zarys ekonomertyi i teorya buchalteryi” w 1910 roku. Natomiast rozwój jako nauka została rozwinięta dopiero w 30 latach ubiegłego wieku. Ojcami tej dziedziny nauki są  Ragnara Frischa i Jana Tinbergena

Niestety wiele osób myli ekonometrię ze statystyką, ponieważ wiele metod jest zapożyczanych ze statystyki. Mówiąc prostym językiem, modele ekonometryczne to modele matematyczne, które stosuje się w ekonomi.